Na jarenlang nauw samengewerkt te hebben met mensen in de laatste fase van hun leven, heeft een hospiceverpleegkundige een opvallend patroon opgemerkt.
md.push(function () { ezstandalone.showAds(127); });
Het gaat niet om geld. Het gaat niet om bezittingen. En het is niet iets waar mensen doorgaans aan denken als ze gezond zijn en druk bezig met hun dagelijkse bezigheden.
Julie McFadden heeft haar carrière gewijd aan de zorg voor mensen in de meest kwetsbare periode van hun leven. Door deze diep menselijke momenten heeft ze inzichten opgedaan die veel mensen pas veel later, of zelfs helemaal niet, verkrijgen.
Haar werk reikt veel verder dan ziekenhuiskamers. Via sociale media, lezingen en publicaties heeft ze miljoenen mensen geholpen beter te begrijpen wat er echt toe doet wanneer het leven even stilstaat en de prioriteiten duidelijk worden.
Wat ze deelt is niet bedoeld om angst aan te jagen. Het is bedoeld als een subtiele herinnering.
Waar mensen over nadenken aan het einde van hun leven
Wanneer mensen het laatste hoofdstuk van hun leven bereiken, veranderen gesprekken vaak.
De dagelijkse beslommeringen verdwijnen naar de achtergrond. Planningen, deadlines en langetermijnplannen verliezen hun urgentie. In plaats daarvan beginnen mensen terug te kijken en na te denken over hoe ze hebben geleefd en wat ze het meest waardeerden.
Volgens Julie worden veel mensen in deze periode opmerkelijk eerlijk. Ze spreken openlijk, niet om te klagen, maar om hun ervaringen te begrijpen.
Eén spijtgevoel komt vaak terug: te veel tijd besteden aan werken.
Julie erkent dat dit een complexe realiteit is. De meeste mensen werken omdat ze wel moeten. Verantwoordelijkheden, gezinsverplichtingen en financiële druk laten weinig ruimte voor alternatieven. Toch zegt ze dat velen achteraf wensen dat ze meer balans hadden gevonden, meer momenten van bezinning en meer tijd voor relaties die echt belangrijk voor hen waren.
Maar er is nog een andere reflectie die ze nog vaker hoort.
En dat verrast mensen vaak.
De weerspiegeling die mensen niet verwachten
Julie legt uit dat de meest voorkomende opmerkingen die ze hoort, niet gaan over carrières of gemiste kansen.
Het is veel eenvoudiger.
Veel mensen zeggen dat ze achteraf spijt hebben dat ze niet zo van hun gezondheid hebben genoten toen ze die nog hadden.
Wanneer de gezondheid stabiel aanvoelt, is het gemakkelijk om dat over het hoofd te zien. Gemakkelijk kunnen ademen, moeiteloos kunnen lopen, comfortabel kunnen slapen of zonder ongemak van een maaltijd kunnen genieten, kunnen als vanzelfsprekend worden beschouwd. Deze vaardigheden verdwijnen naar de achtergrond van het dagelijks leven.
De ware waarde ervan wordt pas duidelijk wanneer de gezondheid verandert.
Julie heeft dit besef talloze keren zien ontstaan. Mensen uiten hun verlangen naar de tijd dat hun lichaam sterk en betrouwbaar aanvoelde. Ze spreken over momenten die ze vroeger afraffelden, maar die ze nu als waardevolle geschenken beschouwen.
Lessen die Julie in haar eigen leven heeft toegepast.
Het aanschouwen van deze reflecties heeft Julie’s eigen levenswandel veranderd.
Ze heeft verteld dat ze nu bewuster omgaat met dingen die ze anders misschien als vanzelfsprekend zou beschouwen. Kleine momenten hebben nu meer betekenis.
Aan het eind van elke dag doet ze een eenvoudige dankbaarheidsoefening. Het is niet ingewikkeld of tijdrovend. Ze schrijft alledaagse dingen op waar ze dankbaar voor is.
Vrijuit kunnen lopen.
Moeiteloos ademhalen.
De zon op haar huid voelen.
Dit zijn geen spectaculaire mijlpalen, maar ze vormen wel de basis voor dagelijks comfort en zelfstandigheid.
Door deze momenten regelmatig op te merken, blijft Julie naar eigen zeggen met beide benen op de grond in het heden, in plaats van ervan uit te gaan dat morgen altijd hetzelfde zal voelen als vandaag.
Gewoonten die ze zelf vermijdt
Door haar jarenlange ervaring is Julie ook voorzichtiger geworden met bepaalde alledaagse gewoonten.
Ze heeft openlijk gesproken over keuzes die ze vermijdt omdat ze heeft gezien hoe die haar welzijn op de lange termijn kunnen beïnvloeden.
Daaronder vallen dagelijks alcoholgebruik, roken of vapen, en risicovolle recreatieve activiteiten. Haar perspectief is niet gebaseerd op oordeel, maar op observatie.
Ze heeft veel mensen verzorgd bij wie de gezondheidsproblemen verminderd of uitgesteld hadden kunnen worden met andere leefgewoonten op jongere leeftijd. Deze ervaringen hebben haar gevormd in de manier waarop ze nu met meer zorg en bewustzijn met haar eigen gezondheid omgaat.
Haar boodschap draait niet om perfectie. Het gaat om preventie waar mogelijk en om bewustzijn wanneer verandering binnen handbereik is.
Waarom deze reflecties op elke leeftijd belangrijk zijn
Hoewel Julie zich in haar werk richt op mensen in de laatste fase van hun leven, zijn de lessen die ze deelt voor iedereen bedoeld.
Je hoeft niet ernstig ziek te zijn om even stil te staan en na te denken. Sterker nog, hoe eerder je deze inzichten overweegt, hoe waardevoller ze kunnen zijn.
Een goede gezondheid waarderen vereist geen drastische veranderingen in je levensstijl. Het begint met bewustwording.
Neem even de tijd om te voelen hoe je lichaam zich vandaag voelt.
Rust wanneer nodig.
Maak keuzes die bijdragen aan comfort en zelfstandigheid op de lange termijn.
Deze kleine handelingen, die zich in de loop der tijd herhalen, beïnvloeden de kwaliteit van leven meer dan de meeste mensen beseffen.
Een vriendelijke herinnering, geen waarschuwing.
Julie deelt deze verhalen niet om angst te zaaien.
Haar doel is precies het tegenovergestelde. Ze hoopt dat mensen een voller leven zullen leiden door te erkennen wat er al goed werkt in hun leven.
Gezondheid is, wanneer aanwezig, stil. Ze vraagt geen aandacht. Maar ze ondersteunt alles wat we verder waarderen.
Julie gelooft dat we, door te leren van mensen die diep over hun leven hebben nagedacht, keuzes kunnen maken die gebaseerd zijn op dankbaarheid in plaats van spijt.
Soms komen de meest waardevolle lessen niet voort uit wat mensen achteraf anders hadden willen doen, maar uit wat ze achteraf eerder hadden willen opmerken.
