Men zegt wel dat bloed dikker is dan water, maar in mijn ervaring is bloed gewoon een vlek die veel moeilijker uit te wassen is.
Ik ben Tori. Ik ben 32 jaar oud en werk als IC-verpleegkundige. Ik ben gewend aan het ritmische piepen van de beademingsapparatuur en de steriele geur van een crisis. Ik leef in een wereld waarin alles op het spel staat, waar een enkele decimaal het verschil kan betekenen tussen overleven en sterven. Ik dacht dat ik wist wat stress was. Ik dacht dat ik wist hoe trauma eruitziet.
Twee weken geleden trilde mijn telefoon met een melding die mijn hele geschiedenis zou wissen.
Megan Harper heeft je toegevoegd aan Real Family Only.
Het was een ongelukje. Een vergissing van een verzorgde duim op een touchscreen. Maar die digitale fout voegde me niet alleen toe aan een groepschat; het opende een portaal naar een zeven jaar oud archief van haat waarmee ik onbewust had samengeleefd.
Zeven jaar. Achthonderdzevenenveertig berichten.
Zeven jaar lang, terwijl ik vloeren schrobde, dubbele diensten draaide en een gebroken hart probeerde te helen, hadden de mensen die mijn toevluchtsoord hadden moeten zijn, gewed op mijn ondergang.
Het was 23:00 uur op een dinsdag. De stilte in mijn appartement as normaal gesproken een weldaad, een schril contrast met de chaotische kakofonie van het ziekenhuis. Ik was aan het lezen, in een poging tot ontspanning, toen de melding over mijn scherm gleed.
Alleen voor echte familieleden.
