In de grote zaal van Carnegie Hall dimden de lichten toen de wereldberoemde pianist Alexander Voss het podium betrad voor een speciale masterclass. Voss, een klassiek geschoolde virtuoos met decennia aan uitverkochte concerten en Grammy Awards in zijn kast, stond bekend om zijn onberispelijke techniek en soms scherpe tong. Die avond demonstreerde hij Chopins Nocturne in Es-majeur, waarbij zijn vingers moeiteloos over de toetsen van de glanzende Steinway-vleugel dansten.
Tussen het publiek zat de twaalfjarige Jamal Thompson, een blinde zwarte jongen uit Harlem, vergezeld door zijn grootmoeder. Jamal was blind sinds zijn geboorte, maar muziek was zijn wereld. Zijn grootmoeder had maandenlang gespaard voor kaartjes voor dit evenement, wetende hoeveel bewondering haar kleinzoon voor Voss had. Jamal hield een klein brailleprogramma in zijn handen, zijn gezicht straalde van stille opwinding.
Tijdens de vraag- en antwoordsessie nodigde Voss jonge, ambitieuze pianisten uit om op het podium te komen voor feedback. Een paar zelfverzekerde tieners speelden korte stukjes en ontvingen beleefde kritiek. Toen stak Jamals grootmoeder haar hand op. « Mijn kleinzoon Jamal zou dolgraag een kans krijgen, » zei ze trots. « Hij speelt al piano sinds zijn vijfde. »
Voss wierp een blik opzij en zag de jongen met de donkere zonnebril en de witte stok. Een vleugje scepsis verscheen op zijn gezicht – misschien medelijden, misschien twijfel. Het publiek mompelde. « Tuurlijk, waarom niet? » zei Voss met een neerbuigende glimlach. « Kom maar naar voren, jongeman. Speel gewoon iets voor de lol. Geen druk hoor. »
Jamals grootmoeder begeleidde hem naar het podium, waar een assistent hem naar de pianokruk bracht. Hij nam plaats, zijn handen vonden instinctief de toetsen. De zaal werd stil; velen verwachtten een schattige, amateuristische poging.
Jamal haalde diep adem en begon.
Wat uit de piano klonk, was geen simpel deuntje – het was Rachmaninoffs Pianoconcert nr. 2, een van de meest veeleisende stukken uit het repertoire, vol donderende octaven, ingewikkelde loopjes en emotionele diepgang. Maar Jamal speelde het niet zomaar; hij oversteeg het. Zijn vingers vlogen met precisie en passie, elke noot perfect geplaatst, elke dynamische verschuiving adembenemend. Hoewel hij de toetsen niet kon zien, was zijn aanslag feilloos, doordrenkt met een bezielde interpretatie die de complexe harmonieën tot leven bracht op een manier die zelfs doorgewinterde professionals niet lukte.
