1. Ze voelt zich onzichtbaar in haar eigen huis.
Ze is er altijd – voor de kinderen, het huishouden, haar partner. Maar met de tijd vervaagt haar ware zelf – de levendige, spontane, creatieve vrouw – onder de verantwoordelijkheden.
Gesprekken gaan over klusjes in plaats van gevoelens. Blikken worden routine. Dan, op een dag, merkt iemand haar op – haar nieuwe kapsel, haar gevoel voor humor, de twinkeling in haar ogen.
Die simpele aandacht voelt als een zonnestraal na een lange nacht, die haar eraan herinnert dat ze nog steeds bestaat.
