Ik kan me die avond nog perfect voorstellen: de lucht was dik van de geur van regen en warm asfalt, de straatlantaarns flikkerden alsof ze net zo uitgeput waren als ik. Ik was op weg naar huis na een lange dienst, mijn stropdas losgemaakt, mijn gedachten eindeloos ronddraaiend rond cijfers en deadlines, toen ik van een eind voor me luide stemmen hoorde.
In eerste instantie probeerde ik het te negeren. In de stad vermengen geluiden zich – ruzies, gelach, sirenes in de verte. Maar toen hoorde ik haar stem. Die klonk niet paniekerig. Ze klonk scherp, beheerst, gespannen.
‘Alsjeblieft, stop ermee,’ zei ze.
Daardoor ben ik langzamer gaan rijden.
Aan de overkant van de straat, onder een kapotte lantaarnpaal, stond een man veel te dicht bij een vrouw. Hij was lang, goed gekleed en straalde die nonchalante zelfverzekerdheid uit die mensen hebben als ze denken dat ze onaantastbaar zijn. Hij boog zich naar haar toe, drong haar persoonlijke ruimte binnen, zijn stem laag maar dreigend.
