In het hol van de leeuw
Terug in de ziekenkamer bekeek ik Clara’s dossier. Breuk van de ellepijp. Meerdere diepe kneuzingen. Gebroken zevende rib. Lichte hersenschudding.
‘Ik kom naar je huis,’ zei ik tegen haar.
‘Mam, nee,’ jammerde ze. ‘ Dustin zal…’
‘Dustin,’ zei ik zachtjes, ‘zal binnenkort ondervinden wat er gebeurt als je een wolf in het nauw drijft en haar voor een schaap aanziet. Ik ga Laya te pakken krijgen .’
Ik nam een taxi naar het adres in Dorchester. Van buiten zag het huis met twee verdiepingen er normaal uit. Binnen was het een oorlogsgebied van vuil.
De geur kwam me als eerste tegemoet: oud bier, ongewassen lichamen en rottend eten. De woonkamer was een puinhoop van pizzadozen en een bevlekt tapijt. Twee vrouwen lagen languit op een doorgezakte bank naar een realityshow te kijken.
De oudere, gezeten vrouw met mislukt blond geverfd haar, was Brenda , Dustins moeder. De jongere, mager en met een scherp gezicht, was zijn zus, Karen .
‘Oh, ben jij het?’, zei Brenda op een slepende toon, nauwelijks haar blik van de tv afwendend. Een sigaret bungelde tussen haar lippen. ‘Clara is er niet. Ze is gevallen. Wat een onhandige idioot.’
« De keuken is een puinhoop, » voegde Karen eraan toe. « Zorg dat je nuttig bent als je hier blijft. »
Ik gaf geen antwoord. Ik hoorde een zacht, verstikt snikje van achter in het huis. Ik liep langs hen heen, mijn schoenen bleven aan de vloer plakken.
In een klein kamertje naast de keuken, nauwelijks meer dan een kast, vond ik haar. Laya . Mijn tienjarige kleindochter. Ze zat op de grond, een pop zonder hoofd in haar handen, en staarde in het niets.
“Laya?”
Voordat ik haar kon bereiken, stormde er een jongen de kamer binnen. Kyle , Brenda’s kleinzoon. Hij was groot voor zijn leeftijd en had een gemene grijns op zijn gezicht.
‘Hé, stommerd!’ schreeuwde hij tegen Laya. ‘Ben je nog steeds aan het huilen?’
Hij griste de pop uit haar handen. « Dit is toch maar rommel. » Hij greep de overgebleven arm van de pop vast en begon eraan te draaien.
Ik ben verhuisd.
Tientallen jaren aan spiergeheugen kwamen plotseling in actie. In twee passen stond ik bovenop hem. Ik greep zijn pols vast en zette een drukpuntklem aan, nauwkeurig afgestemd om hem uit te schakelen zonder hem te verwonden.
‘Laat maar zitten,’ zei ik. Mijn stem klonk gemoedelijk.
Kyle slaakte een kreet, zijn hand schoot onwillekeurig open. De pop viel.
‘Wij stelen niet,’ zei ik, terwijl ik hem losliet.
Hij jankte als een sirene. Het geluid deed de vrouwen rennen.
Karen stormde binnen, met een verwrongen gezicht. « Jij gestoorde oude heks! Blijf van mijn zoon af! »
Ze stormde op me af, haar nagels uitgestrekt als klauwen. Ik week soepel opzij, greep haar pols vast en drukte op een zenuwknopje bij haar elleboog. Haar arm werd gevoelloos. Ze zakte op haar knieën, happend naar adem.
‘Je verraadt je zetten, schat,’ zei ik kalm. ‘En je nagels zijn smerig.’
Brenda verscheen, met een paars gezicht. Ze greep een ijzeren pook uit de open haard en zwaaide ermee naar mijn hoofd.
Ik gaf geen krimp. Ik ving de pook midden in de zwaai op, rukte hem uit haar greep en gebruikte de stenen schouw als hefboom om de ijzeren staaf vijfenveertig graden te buigen. Het gekreun van het buigende metaal was het enige geluid in de kamer.
Ik liet de verbogen pook voor haar voeten vallen. Hij kletterde luid.
‘Dit huis heeft een nieuw management,’ kondigde ik aan. ‘Regel één: Je raakt Laya niet aan. Regel twee: Je raakt mij niet aan. Regel drie: Deze krotwoning is een gevaar voor de volksgezondheid.’
Ik wees naar Karen. « Jij bent op de vloer. »
Ik wees naar Brenda. « Jij bent op de afwas. »
Ik wees naar Kyle. « Ga in die stoel zitten. Niet bewegen. »
Ze staarden me aan, verlamd door de plotselinge verschuiving in de voedselketen.
‘Aan de kant!’, blafte ik.
Ze zijn verhuisd.
