« Wie heeft je dit aangedaan? »
Mijn hand klemde zich vast aan de koude metalen bedrand tot mijn knokkels wit werden. De tl-lampen in de ziekenkamer zoemden met een lage, hoofdpijnverwekkende frequentie, en de geur van ontsmettingsmiddel prikte scherp in mijn neusgaten. Ik staarde naar mijn dochter, en het bloed in mijn aderen, normaal warm en stabiel, veranderde in ijskoud.
Clara was een masker van verval. Haar linkeroog was dichtgezwollen, een grotesk landschap van paars en zwart. Haar arm zat in het gips en donkere, vingervormige blauwe plekken bloeiden als giftige bloemen rond haar nek. Ze was stil geweest toen ik binnenkwam, starend naar het plafond met die lege blik die ik bij jonge soldaten in Kandahar had gezien.
Maar toen ik sprak, brak ze.
‘Mam.’ Haar stem klonk schor en kraakte. ‘Het was Dustin . Hij heeft weer eens verloren met poker. Zijn moeder en zus… ze hielden me vast terwijl hij…’
Ze kon het niet afmaken. Dat hoefde ook niet.
Het verdriet dat me overspoelde toen ik haar voor het eerst zag – de schok, de moederlijke afschuw – verdween in een oogwenk. Het werd vervangen door iets anders. Het was geen woede. Woede is heet; woede is chaotisch. Dit was een koude, kristalheldere helderheid. Het was het gevoel alsof een wapen werd geladen.
‘Goed dan,’ zei ik zachtjes, terwijl ik het haar van haar onbeschadigde wang streek. ‘Ik zal ze een lesje leren. Ze hebben zojuist de grootste fout van hun leven gemaakt.’
Clara’s goede oog werd wijd opengesperd van paniek. « Mam, nee. Je begrijpt het niet. Ze zullen je pijn doen. Ze zullen Laya pijn doen . Alsjeblieft, blijf gewoon uit de buurt. »
Ik boog me voorover en liet mijn stem zakken tot de toon waarmee ik ooit bataljons aanvoerde. ‘Vertrouw me maar, lieverd. Ik ben niet de hulpeloze oude vrouw die ze denken dat ik ben.’
